Me vullnetin e mendjes hyjnore/ u vendose në shkretëtirë,/ dhe atje, duke e fiksuar mendjen në vendbanimet qiellore,/ jetove si një engjëll në tokë,/ në lutje, e mundime dhe faljen e tyre/ shëmbëlltyra ishte dishepulli yt./ Kështu që Zoti, duke parë vullnetin tënd të mirë,/ i shumëzoi fëmijët e tu në shkretëtirë, / i shumëzoi fëmijët e tu në shkretëtirë, si t'i kishte vaditur rrëketë me lotët e tu. / kujtoje kopenë që mblodhe, i urtë, / dhe mos harro atë që premtove, / duke vizituar fëmijët e tu, / i nderuari Zosimo, Ati ynë.
* * *