Σαν δέντρο στην έρημο του Δαβίδ, άνθισες, πάτερ Κύριλλε, / ξερίζωσες τα αγκάθια του κακού, / και μάζεψες πλήθος μαθητών μέσα του, / με τον φόβο του Θεού και τη διδασκαλία σου σε αυτούς που διδάχτηκαν, / που μέχρι το τέλος, σαν στοργικός πατέρας, / δεν τους εγκατέλειψες, επισκεπτόμενος σε, που σε δόξασε: σ' Αυτόν που σε στεφάνωσε, / δόξα σ' Αυτόν που εργάζεται για σένα με κάθε θεραπεία.
* * *