Како дрво во пустината Давидова, ти цветаше, оче Кириле, / искоренувајќи ги трњата на злото, / и собра во него мноштво ученици, / преку стравот Божји и твоето поучување на поучените, / кои дури до крајот, како љубезен татко, / не ги остави, посетувајќи те сила: на Оној што те крунисал, / слава на Оној што работи за тебе со секакво исцеление.
* * *