El Señor Todopoderoso dice: He aquí, yo soy mi pueblo, de la tierra del oriente y de la tierra del occidente. Y los introduciré [en su tierra], y habitaré en medio de Jerusalén, y ellos serán un pueblo, y yo seré para ellos un Dios en verdad y en justicia. El Señor Todopoderoso dice: Que se fortalezcan las manos de vosotros que oís en estos días estas palabras de boca de los profetas, de quienes fue fundado la iglesia del Señor Todopoderoso y la iglesia creada hoy en adelante. Antes de los días no había recompensa para el hombre sin éxito, y no había recompensa para el ganado, y no había paz para el dolor del que entra y sale, y enviaré a todos los hombres a quienes mi sincero. Y ahora, no como el día anterior, crearé el remanente de este pueblo, dice el Señor Todopoderoso. Pero yo le mostraré al mundo: las uvas darán su fruto, y la tierra dará su grano, y el cielo dará su rocío, y crearé una herencia para los restos de mi pueblo, todo esto.
Y sucederá que como fuisteis maldecidos entre las naciones, la casa de Judá y la casa de Israel, yo os salvaré y seréis benditos; confiad y fortaleceos con vuestras propias manos. Detrás de tu rostro dice el Señor Todopoderoso: Por cuanto tuviste pensamientos de amargura, siempre me enojaste, dice el Señor Todopoderoso, y no te arrepentiste; porque estaba cansado, y he pensado en estos días hacer bien a Jerusalén y a la casa de Judá: ten ánimo. Estas palabras que has creado, di la verdad a cada uno de tus sinceros, juzga la verdad y el juicio de los mundanos entre tus hermanos. Y no abriguéis en vuestros corazones ninguna malicia sincera, ni améis los juramentos mentirosos: por todo esto habéis aborrecido, dice el Señor Todopoderoso.
Lectura de la profecía de Zacarías [8:7–17]
Así dice el Señor Todopoderoso: He aquí, yo salvaré a mi pueblo de la tierra del oriente y de la tierra del occidente, y los traeré a su tierra y habitaré en medio de Jerusalén, y ellos serán mi pueblo, y yo seré su Dios, en verdad y justicia. Así dice el Señor Todopoderoso: Que se fortalezcan vuestras manos, que oís estas palabras en estos días en el discurso de los profetas, desde el día en que se fundó la casa del Señor Todopoderoso y se edificó la iglesia. Porque antes de aquellos días, la retribución no era para beneficio de las personas, ni había retribución para los animales, ni había descanso para los que entraban y salían, a causa del dolor, y permití que cada uno se rebelara contra su prójimo. Pero ahora no haré con el resto de este pueblo como en aquellos días pasados, dice el Señor Todopoderoso. Pero yo mostraré paz: las uvas darán su fruto, y la tierra dará su producto, y los cielos darán su rocío, y daré todas estas cosas en posesión al remanente de mi pueblo. Y sucederá que como vosotros, la casa de Judá y la casa de Israel, fuisteis maldecidos entre las naciones, así yo os salvaré y seréis benditos; ¡Ánimo y fortalece tus manos!
Porque así dice el Señor Todopoderoso: Así como quise castigaros cuando vuestros padres me enojaron, dice el Señor Todopoderoso, y no cambié de opinión, así decidí y pensé en estos días hacer el bien a Jerusalén y a la casa de Judá. ¡A por ello! Estos son los mandamientos que debéis cumplir: hablad cada uno de vosotros con la verdad a vuestro prójimo, juzgad con verdad y paz en vuestras puertas, y no mediéis en vuestro corazón los vicios de vuestro prójimo, y no améis el juramento falso, porque todo esto he aborrecido, dice el Señor Todopoderoso.
Προφητείας Ζαχαρίου τὸ Ἀνάγνωσμα (Κεφ. Ηˊ 7–17)
Τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ· Ἰδού, ἐγὼ σῴζω τὸν λαόν μου ἀπὸ γῆς ἀνατολῶν, καὶ ἀπὸ γῆς δυσμῶν, καὶ εἰσάξω αὐτὸν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ, καὶ κατασκηνώσω ἐν μέσῳ Ἱερουσαλήμ, καὶ ἔσονταί μοι εἰς λαόν, καὶ ἐγὼ ἔσομαι αὐτοῖς εἰς Θεόν, ἐν ἀληθείᾳ, καὶ ἐν δικαιοσύνῃ. Τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ· Κατισχυέτωσαν αἱ χεῖρες ὑμῶν ἀκουόντων ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις τοὺς λόγους τούτους, ἐκ στόματος τῶν Προφητῶν, ἀφˊ ἧς ἡμέρας τεθεμελίωται ὁ οἶκος Κυρίου Παντοκράτορος, καὶ ὁ Ναός, ἀφˊ οὗ ᾠκοδόμηται. Διότι πρὸ τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὁ μισθὸς τῶν ἀνθρώπων οὐκ ἔσται εἰς ὄνησιν, καὶ ὁ μισθὸς τῶν κτηνῶν οὐχ ὑπάρξει, καὶ τῷ ἐκπορευομένῳ, καὶ τῷ εἰσπορευομένῳ, οὐκ ἔσται εἰρήνη ἀπὸ τῆς θλίψεως, καὶ ἐξαποστελῶ πάντας τοὺς ἀνθρώπους, ἕκαστον ἐπὶ τὸν πλησίον αὐτοῦ.
Καὶ νῦν, οὐ κατὰ τὰς ἡμέρας τὰς ἔμπροσθεν ἐγὼ ποιῶ τοῖς καταλοίποις τοῦ λαοῦ τούτου, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ, ἀλλˊ ἢ δείξω εἰρήνην · ἡ ἄμπελος δώσει τὸν καρπὸν αὐτῆς, καὶ ἡ γῆ δώσει τὰ γεννήματα αὐτῆς, καὶ ὁ οὐρανὸς δώσει τὴν δρόσον αὐτοῦ, καὶ κατακληρονομήσω τοῖς καταλοίποις τοῦ λαοῦ μου ταῦτα πάντα. Καὶ ἔσται, ὃν τρόπον ἦτε ἐν κατάρᾳ ἐν τοῖς ἔθνεσιν ὁ οἶκος Ἰούδα, καὶ ὁ οἶκος Ἰσραήλ, οὕτω διασώσω ὑμᾶς, καὶ ἔσεσθε ἐν εὐλογίᾳ, θαρσεῖτε, καὶ κατισχύετε ἐν ταῖς χερσὶν ὑμῶν, διότι τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Ὃν τρόπον διενοήθην τοῦ κακῶσαι ὑμᾶς, ἐν τῷ παροργίσαι με τοὺς πατέρας ὑμῶν, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ, καὶ οὐ μετενόησα, παρατέταγμαι καὶ διανενόημαι, ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις, τοῦ καλῶς ποιῆσαι τῇ Ἱερουσαλήμ, καὶ τῷ οἴκῳ Ἰούδα, θαρσεῖτε.
Οὗτοι οἱ λόγοι, οὓς ποιήσετε, λαλεῖτε ἀλήθειαν ἕκαστος πρὸς τὸν πλησίον αὐτοῦ, ἀλήθειαν καὶ κρῖμα εἰρηνικὸν κρίνετε ἐν ταῖς πύλαις ὑμῶν, καὶ ἕκαστος τὴν κακίαν τοῦ πλησίον αὐτοῦ μὴ λογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, καὶ ὅρκον ψευδῆ μὴ ἀγαπᾶτε διότι ταῦτα πάντα ἐμίσησα, λέγει Κύριος Παντοκράτωρ.
* * *
Prokeimenon, voz 3: Cantad a nuestro Dios, cantad, cantad a nuestro Rey, cantad.
Versículo: Todas las naciones juntan sus manos, gritan a Dios con voz de alegría.
Prokeimenon (Salmo 46), tono 3:
Cantad a nuestro Dios, glorificad con cánticos; ¡Cantad alabanzas a nuestro Rey, glorifícanos con cánticos!
Versículo: ¡Naciones todas, comiencen a batir palmas y a clamar a Dios con voz de alegría!
Προκείμενον Ἦχος γˊ
Ψάλατε τῷ Θεῷ ἡμῶν, ψάλατε, (ψάλατε τῷ βασιλεῖ ἡμῶν ψάλατε).
Στίχ. τὰ ἔθνη κροτήσατε χεῖρας (ἀλαλάξατε τῷ θεῷ ἐν φωνῇ ἀγαλλιάσεως).