а҃. Къ тебѣ̀ возведо́хъ ѻ҆́чи моѝ, живꙋ́щемꙋ на нб҃сѝ.
в҃. Сѐ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́чи ра̑бъ въ рꙋкꙋ̀ госпо́дїй свои́хъ, ꙗ҆́кѡ ѻ҆́чи рабы́ни въ рꙋкꙋ̀ госпожѝ своеѧ̀: та́кѡ ѻ҆́чи на́ши ко гдⷭ҇ꙋ бг҃ꙋ на́шемꙋ, до́ндеже ѹ҆ще́дритъ ны̀.
В. Ето, очите ни са към Господа Бога наши, както очите на слугите към ръцете на господаря си, и очите на слугинята към ръцете на господарката си; така очите ни са към Господа Бога наши, додека не се помилува над нас.
г҃. Поми́лꙋй на́съ, гдⷭ҇и, поми́лꙋй на́съ, ꙗ҆́кѡ помно́гꙋ и҆спо́лнихомсѧ ѹ҆ничиже́нїѧ:
Милосрдие, Господи, милосрдие, Господи, за што сме грешни и пълни со неправда:
д҃. Наипа́че напо́лнисѧ дꙋша̀ на́ша поноше́нїѧ гобзꙋ́ющихъ и҆ ѹ҆ничиже́нїѧ го́рдыхъ.
Боже, нашата душа е наполнена со поношение на гордите и со ничижение на гордите.