Bracia przydadzą się w potrzebie, bo po to się urodzili. Głupiec bije brawo i raduje się z siebie, tak jak ktoś, podając rękę, ręczy za przyjaciela, ale on zbiera ogień na wargach i drogach swoich. Kto kocha grzech, raduje się z kłótni. Kto wywyższa swoje drzwi, szuka porażki. Osoby o twardym sercu nie znajdą dobra. Człowiek o zmiennym języku wpadnie w kłopoty, lecz głupie serce jest chorobą tego, kto je ma. Nie ojciec raduje się z niegrzecznego syna, ale mądry syn raduje się ze swojej matki. Radosne serce jest dobre dla zdrowia, ale kości smutnej osoby wysychają. Kto niesprawiedliwie przyjmuje dary w swoim łonie, nie będzie miał powodzenia na swoich ścieżkach, lecz bezbożni wypaczają ścieżki prawości. Mądry człowiek ma inteligentną twarz, ale szaleniec ma oczy na krańcach ziemi. Syn głupi jest gniewem na ojca i chorobą tej, która go urodziła. Niedobrze jest krzywdzić sprawiedliwego i niedopuszczalne jest knucie zła przeciwko sprawiedliwym władcom. Kto powstrzymuje się od wypowiedzenia okrutnego słowa, jest rozważny; ale człowiek cierpliwy jest mądrzejszy niż ten, który szuka wiedzy.
Głupcowi, który pyta o mądrość, zostanie to poczytane za mądrość; także ten, który milczy, może wydawać się rozsądny. Osoba, która chce oddzielić się od przyjaciół, szuka wymówki, ale zawsze kończy się wstydem. Słaby umysłowo nie potrzebuje mądrości, ponieważ bardziej kieruje się głupotą. Kiedy bezbożny dotrze do głębi zła, doświadcza pogardy dla innych, spotyka go hańba i wstyd. Umysł w sercu człowieka jest głęboką wodą, a źródłem życia jest szybko płynący strumień. Niedobrze jest okazywać stronniczość bezbożnemu i niesprawiedliwe jest zniekształcanie prawdy w sądzie.