1. Panie, jestem grzesznikiem i niegodnym Twojego miłosierdzia, ale Ty, przez swoje jedyne miłosierdzie, zbaw mnie.
2. Panie, Ty pierwszy mnie szukałeś i dałeś mi radość Ducha Świętego, a dusza moja pokochała Ciebie. Widzisz, Panie, mój smutek i łzy... Gdybyś mnie nie przyciągnął swoją miłością, nie szukałabym Cię tak, jak szukam, ale Twój Duch pozwolił mi Cię poznać i raduje się dusza moja, że jesteś moim Bogiem i Panem, i tęsknię do łez. Miłosierny Panie, widzisz mój upadek i mój smutek, ale pokornie proszę o Twoje miłosierdzie: wylej łaskę Twojego Ducha Świętego na mnie, grzesznika. Wspomnienie o niej skłania mój umysł do ponownego odnalezienia Twojego miłosierdzia. Panie, daj mi swojego pokornego Ducha, abym już więcej nie utracił Twojej łaski i nie zaczął nad nią płakać, jak Adam płakał nad rajem i Bogiem.