Θέλοντας να λάβεις την ευδαιμονία εκείνων που πενθούν,/ μέρα νύχτα έκλαψες ασταμάτητα,/ έχοντας στο μυαλό σου την Ώρα της Κρίσεως,/ λοιπόν, μετά τον θάνατό σου, βρήκες παρηγοριά στους Ουρανούς,/ Σεβαστέ Αθανάσιο./ Δώσε κι εμείς εδώ να κλάψουμε και να αφαιρέσουμε τις αμαρτίες μας, / σαν να πέρασε ατέλειωτο κλάμα.
* * *