в҃. Гото́во се́рдце моѐ, бж҃е, гото́во се́рдце моѐ: воспою̀ и҆ пою̀ во сла́вѣ мое́й.
в҃. Gotowe jest serce moje, Boże! gotowe jest serce moje; śpiewać i wychwalać cię będę.
г҃. Воста́ни, сла́ва моѧ̀, воста́ни, ѱалти́рю и҆ гꙋ́сли: воста́нꙋ ра́нѡ.
г҃. Ocuć się chwało moja! ocuć się, lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję.
д҃. И҆сповѣ́мсѧ тебѣ̀ въ лю́дехъ, гдⷭ҇и, пою̀ тебѣ̀ во ꙗ҆зы́цѣхъ:
д҃. Wysławiać cię będę między ludźmi, Panie! a będęć śpiewał między narodami.
є҃. Ꙗ҆́кѡ ве́лїѧ верхꙋ̀ нб҃съ млⷭ҇ть твоѧ̀ и҆ до ѻ҆́блакъ и҆́стина твоѧ̀.
є҃. Albowiem większe jest nad niebiosa miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.
ѕ҃. Вознеси́сѧ на нб҃са̀, бж҃е, и҆ по все́й землѝ сла́ва твоѧ̀,
ѕ҃. Wywyżże się nad niebiosa, o Boże! a nade wszystką ziemią chwała twoja.
з҃. Ꙗ҆́кѡ да и҆зба́вѧтсѧ возлю́бленнїи твоѝ: сп҃сѝ десни́цею твое́ю и҆ ѹ҆слы́ши мѧ̀.
з҃. Aby byli wybawieni umiłowani twoi; zachowajże ich prawicą twoją, a wysłuchaj mię.
}. Бг҃ъ возглаго́ла во ст҃ѣ́мъ свое́мъ: вознесꙋ́сѧ и҆ раздѣлю̀ сїки́мꙋ, и҆ ѹ҆до́ль селе́нїй размѣ́рю.
}. Bóg mówił przez świętobliwość swoję; dlatego się weselić będę, że rozdzielę Sychem, a dolinę Sukkot rozmierzę.
f҃. Мо́й є҆́сть галаа́дъ, и҆ мо́й є҆́сть манассі́й, и҆ є҆фре́мъ застꙋпле́нїе главы̀ моеѧ̀: і҆ꙋ́да ца́рь мо́й,
f҃. Mojeć jest Galaad, mój i Manases, a Efraim mocą głowy mojej, Juda zakonodawca mój.
‹. Мѡа́въ коно́бъ ѹ҆пова́нїѧ моегѡ̀: на і҆дꙋме́ю наложꙋ̀ сапо́гъ мо́й: мнѣ̀ и҆ноплемє́нницы покори́шасѧ.
‹. Moab jest miednicą do umywania mego, na Edoma porzucę obuwie moje: przeciwko Filistynom trąbić będę.
а҃i. Кто̀ введе́тъ мѧ̀ во гра́дъ ѡ҆гражде́нїѧ; и҆лѝ кто̀ наста́витъ мѧ̀ до і҆дꙋме́и;
а҃i. Któż mię wprowadzi do miasta obronnego? kto mię przyprowadzi aż do Edom?
в҃i. Не ты́ ли, бж҃е, ѿри́нꙋвый на́съ, и҆ не и҆зы́деши, бж҃е, въ си́лахъ на́шихъ;
в҃i. Izali nie ty, o Boże! któryś nas był odrzucił, a nie wychodziłeś, Boże! z wojskami naszemi? Dajże nam ratunek w utrapieniu; boć omylny ratunek ludzki. W Bogu mężnie sobie poczynać będziemy, a on podepcze nieprzyjaciół naszych.
г҃i. Да́ждь на́мъ по́мощь ѿ ско́рби: и҆ сꙋ́етно спасе́нїе человѣ́ческо.
д҃i. Ѡ҆ бз҃ѣ сотвори́мъ си́лꙋ, и҆ то́й ѹ҆ничижи́тъ врагѝ на́шѧ.