Имитирајќи го дванаесетгодишниот Христос,/ кој го поучуваше словото Божјо во светилиштето,/ си го следеше, Ефросине./ Ти ја остави временската слава и земната свршеница/ и сето световно, презирајќи го/ најубавиот Христос пред сè, се посрамоти себеси,/ земајќи го крстот, одејќи по мноштвото живот/на скршеност,/ на светот, на Небесниот Палата што ја подигна, / каде се молеше, кого го сакаше, / за оние што со побожност го почитуваат твојот спомен.
* * *