Σαν κέδρος, που φυτρώνει σαν τον Δαβίδ στην έρημο, και σαν φοίνικας, που ανθίζει από ευωδία, / ήσουν ζηλωτής του δασκάλου σου, σαν τον πατέρα Κορνήλιο, / γιατί ακολούθησες τα βήματά του / και, άγιος ζυγός σε μας, / έλαμψες με μια ζωή φωτεινή, όπως ο ήλιος / έδειξες πολλά θαύματα στον κόσμο, Φίλιππε! / Και τώρα στον Παράδεισο στέκεσαι μπροστά στον Θρόνο της Υπεραγίας Τριάδος / και, Επειδή έχεις μεγάλη τόλμη, / σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, / προσευχήσου για να φυλαχθεί η πόλη μας από τον εχθρό και να σωθούν οι ψυχές μας.
* * *