Άφησες την αρχαία Ρώμη, την πατρίδα σου, / σε μια πέτρα, σαν σε ελαφρύ καράβι, / και πάνω της, περισσότερο από τη φύση, σαν άσωμος, περπάτησες στα νερά, / με την πρόνοια του Θείου κατευθύνουμε το μυαλό μας, / έφτασες στο Μεγάλο Νόβαγκραντ / και, έχοντας δημιουργήσει ένα μοναστήρι σε αυτό, / πρόσφερες το σώμα σου σε αυτό, ως δώρο. / Γι' αυτό σε προσευχόμαστε, πάτερ Αντώνιε // προσευχήσου στον Χριστό Ο Θεός να σώσει τις ψυχές μας.
* * *