შუაღამისას დიდი შაბათიდან კვირამდე იწყება დღესასწაული ქრისტეს აღდგომის საპატივცემულოდ. ამ დღესასწაულს უწოდებენ აღდგომას - ძველი აღთქმის დღესასწაულის სახელი, რომელიც დაარსდა ეგვიპტის მონობიდან ებრაელების განთავისუფლების ხსოვნისადმი. ძველი აღთქმის აღდგომა იყო ახალი აღთქმის, ქრისტიანული აღდგომის პროტოტიპი. მაშინ კრავის სისხლმა, რომლითაც ებრაული საცხოვრებლის კარები იყო ცხებული, იხსნა ებრაელები ანგელოზისგან, რომელმაც ეგვიპტელ პირმშოებს სიკვდილი დაარტყა; ახლა ქრისტემ, რომელიც ჯვარზე მოკვდა ჩვენი ცოდვებისთვის, როგორც უმწიკვლო კრავი, თავისი აღდგომით გაგვათავისუფლა ცოდვისა და ეშმაკის მონობისაგან. ყველა სააღდგომო საგალობლის არსი გამოხატულია ტროპარიონში:
ქრისტე აღსდგა მკვდრეთით, სიკვდილით თელავდა სიკვდილს და სიცოცხლე აჩუქა სამარხებში მყოფებს.
შუაღამისას სასულიერო პირები ჯვრით, სახარებითა და წმ. ხატებით, ჯვრის მსვლელობის წინ ტოვებენ ტაძარს და ირგვლივ დადიან სიმღერით:
შენი აღდგომა, ქრისტე მაცხოვარო, ანგელოზები გალობენ ზეცაში: მოგვეცი ჩვენც დედამიწაზე, რომ განგადიდოთ შენ წმინდა გულით.
ტაძრის დახურულ კარებთან გაჩერებული და ყველას შხაპის ქვეშ მღვდელი წამოიძახის:
დიდება წმიდა, თანაარსებულ, მაცოცხლებელ და განუყოფელ სამებას, ყოველთვის, ახლა და ოდესმე და უკუნითი უკუნისამდე.
საპასუხოდ, ტროპარი არაერთხელ მღერის:
ქრისტე აღსდგა... (იხ. ზემოთ).
ტროპარის გალობისას მღვდელი, ჯვრით კარებს შეხებით, ხსნის მათ იმის ნიშნად, რომ ქრისტეს ჯვრით სამოთხის კარები გაგვიღებულია. შემდეგ წარმოითქმის დიდი ლიტანია და აღესრულება აღდგომის კანონი.