Не сум доволен, Учителе и Господи, да влезеш под покривот на мојата душа; но како што сакаш како Љубител на човештвото да живее во мене, јас се осмелувам да Ти пријдам. Ти заповедаш: Јас ќе ги отворам вратите што само Ти си ги создал, за да можеш да влезеш со Твојата љубов кон луѓето, како што е твојата природа, за да можеш да влезеш и да ја просветлиш мојата затемнета мисла. Верувам дека ќе го направиш тоа, зашто не ја избрка грешната жена кога таа дојде кај тебе со солзи, ниту го отфрли митарот кој се покаја, ниту го отфрли разбојникот кој го призна Твоето царство, ниту пак го остави покајаниот прогонител на себе; но сите што дојдоа кај Тебе во покајание ги вброи меѓу твоите пријатели, Ти Кој си единствен благословен, секогаш, сега до бескрајни векови. Амин.