а҃. Къ тебѣ̀, гдⷭ҇и, воздвиго́хъ дꙋ́шꙋ мою̀, бж҃е мо́й, на тѧ̀ ѹ҆пова́хъ, да не постыжꙋ́сѧ во вѣ́къ, нижѐ да посмѣю́тъ ми сѧ вразѝ моѝ:
а҃. Psalm Dawidowy. Do ciebie, Panie! duszę moję podnoszę.
в҃. И҆́бо всѝ терпѧ́щїи тѧ̀ не постыдѧ́тсѧ.
г҃. Да постыдѧ́тсѧ беззако́ннꙋющїи вотщѐ.
г҃. A tak wszyscy, którzy oczekują ciebie, nie będą zawstydzeni; zawstydzeni będą bez przyczyny nieprawość czyniący.
д҃. Пꙋти̑ твоѧ̑, гдⷭ҇и, скажи́ ми и҆ стезѧ́мъ твои̑мъ наꙋчи́ мѧ.
д҃. Panie! daj mi poznać drogi twe, ścieżek twoich naucz mię.
є҃. Наста́ви мѧ̀ на и҆́стинꙋ твою̀ и҆ наꙋчи́ мѧ: ꙗ҆́кѡ ты̀ є҆сѝ бг҃ъ сп҃съ мо́й, и҆ тебѐ терпѣ́хъ ве́сь де́нь.
є҃. Daj, abym chodził w prawdzie twojej, i naucz mię; boś ty jest Bóg zbawienia mego; ciebie oczekuję dnia każdego.
ѕ҃. Помѧнѝ щедрѡ́ты твоѧ̑, гдⷭ҇и, и҆ млⷭ҇ти твоѧ̑, ꙗ҆́кѡ ѿ вѣ́ка сꙋ́ть.
ѕ҃. Wspomnij na litości twoje, Panie! i na miłosierdzia twoje, które są od wieku.
з҃. Грѣ̑хъ ю҆́ности моеѧ̀ и҆ невѣ́дѣнїѧ моегѡ̀ не помѧнѝ: по млⷭ҇ти твое́й помѧни́ мѧ ты̀, ра́ди бл҃гости твоеѧ̀, гдⷭ҇и.
з҃. Grzechów młodości mojej, i przestępstw moich nie racz pamiętać; według miłosierdzia twego wspomnij na mię, dla dobroci twojej, Panie!
}. Бл҃гъ и҆ пра́въ гдⷭ҇ь, сегѡ̀ ра́ди законоположи́тъ согрѣша́ющымъ на пꙋтѝ.
}. Dobry i prawy jest Pan; przetoż drogi naucza grzeszników.
f҃. Наста́витъ крѡ́ткїѧ на сꙋ́дъ, наꙋчи́тъ крѡ́ткїѧ пꙋтє́мъ свои̑мъ.
f҃. Poprowadzi cichych w sądzie, a nauczy pokornych drogi swojej.
‹. Всѝ пꙋтїѐ гдⷭ҇ни млⷭ҇ть и҆ и҆́стина, взыска́ющымъ завѣ́та є҆гѡ̀ и҆ свидѣ́нїѧ є҆гѡ̀.
‹. Wszystkie ścieżki Pańskie są miłosierdzie i prawda tym, którzy strzegą przymierza jego, i świadectwa jego.
а҃i. Ра́ди и҆́мене твоегѡ̀, гдⷭ҇и, и҆ ѡ҆чи́сти грѣ́хъ мо́й, мно́гъ бо є҆́сть.
а҃i. Panie! dla imienia twego odpuść nieprawość moję, bo wielka jest.
в҃i. Кто́ є҆сть человѣ́къ боѧ́йсѧ гдⷭ҇а; законоположи́тъ є҆мꙋ̀ на пꙋтѝ, є҆го́же и҆зво́ли.
в҃i. Jestże człowiek, co się boi Pana? Nauczy go drogi, którąby miał obrać.
г҃i. Дꙋша̀ є҆гѡ̀ во благи́хъ водвори́тсѧ, и҆ сѣ́мѧ є҆гѡ̀ наслѣ́дитъ зе́млю.
г҃i. Dusza jego w dobrem przemieszkiwać będzie, a nasienie jego odziedziczy ziemię.
д҃i. Держа́ва гдⷭ҇ь боѧ́щихсѧ є҆гѡ̀, и҆ завѣ́тъ є҆гѡ̀ ꙗ҆ви́тъ и҆̀мъ.
д҃i. Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy się go boją, a przymierze swoje oznajmuje im.
є҃i. Ѻ҆́чи моѝ вы́нꙋ ко гдⷭ҇ꙋ, ꙗ҆́кѡ то́й и҆сто́ргнетъ ѿ сѣ́ти но́зѣ моѝ.
є҃i. Oczy moje ustawicznie patrzą na Pana; albowiem on wywodzi z sieci nogi moje.
ѕ҃i. При́зри на мѧ̀ и҆ поми́лꙋй мѧ̀, ꙗ҆́кѡ є҆диноро́дъ и҆ ни́щь є҆́смь а҆́зъ.
ѕ҃i. Wejrzyjże na mię, a zmiłuj się nademną; bom jest nędzny i opuszczony.
з҃i. Скѡ́рби се́рдца моегѡ̀ ѹ҆мно́жишасѧ, ѿ нꙋ́ждъ мои́хъ и҆зведи́ мѧ.
з҃i. Utrapienia serca mego rozmnożyły się; z ucisków moich wywiedź mię.
}i. Ви́ждь смире́нїе моѐ и҆ трꙋ́дъ мо́й, и҆ ѡ҆ста́ви всѧ̑ грѣхѝ моѧ̑.
}i. Obacz udręczenie moje, i pracę moję, a odpuść wszystkie grzechy moje.
f҃i. Ви́ждь врагѝ моѧ̑, ꙗ҆́кѡ ѹ҆мно́жишасѧ, и҆ ненавидѣ́нїемъ непра́веднымъ возненави́дѣша мѧ̀.
f҃i. Obacz nieprzyjaciół moich, jako się rozmnożyli, a mają mię niesłusznie w nienawiści.
к҃. Сохранѝ дꙋ́шꙋ мою̀ и҆ и҆зба́ви мѧ̀, да не постыжꙋ́сѧ, ꙗ҆́кѡ ѹ҆пова́хъ на тѧ̀.
к҃. Strzeż duszy mojej, a wyrwij mię, abym nie był pohańbiony; bo w tobie nadzieję mam.
к҃а. Неѕло́бивїи и҆ пра́вїи прилѣплѧ́хꙋсѧ мнѣ̀, ꙗ҆́кѡ потерпѣ́хъ тѧ̀, гдⷭ҇и.
к҃а. Niewinność i szczerość niech mię strzegą; bom na cię oczekiwał.
к҃в. И҆зба́ви, бж҃е, і҆и҃лѧ ѿ всѣ́хъ скорбе́й є҆гѡ̀.