Edhe pse në tokë për hir të Krishtit u shndërrove në dhunë me vullnetin tënd, / e urreshe fare bukurinë e kësaj bote, / dhe lojërat mishore, të vyshkur nga agjërimi dhe etja, dhe shtrirë në tokë, / nga vapa dhe nuk u largove kurrë nga të ftohtit, nga shiu dhe nga bora / dhe nga barrët e tjera të ajrosura, / por shpirtin tënd e pastrove pa virtyt, si me flori. Teodori,/ dhe tani në parajsë ju qëndroni përpara Fronit të Trinisë Më të Shenjtë,/ por duke pasur shumë guxim, // lutuni Krishtit Zot që shpirtrat tanë të shpëtojnë.
* * *