Si llambat e çdo drite, / u shfaqën brenda kufijve të qytetit të Vologdës, / etërit tanë të nderuar, mrekullibërës të Vologdës: / ju, kryqi i Krishtit që në rininë tuaj, ishit mbi supet tuaja në tokë, / ndoqët me zell atë natyrë, / duke iu afruar pastërtisë së Perëndisë, / nga të pahijshmet, ne rrjedhim të njëjtët, dhurata e pasur, ne ishim të njëjtë. me besim, prekëse me foljen:/ etër të nderuar, lutuni Krishtit Zot // të na shpëtojë shpirtin.