Në vejushë tokësore e latë dhëndrin qiellor pa grua/ dhe jetuat me mjeshtëri në pallatin princëror,/ pas së cilës latë pallatin dhe fëmijët tuaj/ për hir të Zotit, Eufrozina e nderuar,/ dhe pasi hyre në manastirin që krijove,/ në një shëmbëlltyrë të huaj, tregove veprat e shumta të pahijshme të Zotit/ të gjymtuar nga vdekja./ Dhe tani, duke qëndruar përpara Krishtit Perëndi,// lutuni që shpirtrat tanë të shpëtojnë.
* * *