Ti je shfaqur në shkretëtirë me bimësi të mirë, / Atë i nderuar, / që në rini, se ke denjuar të bësh një jetë të pastër, / duke ndjekur mësuesin shpirtëror, / dhe, me këtë mësim, mendja jote drejtohet së pari te Qiellorët, / u shpërngulje në shkretëtirë, / dhe krijove një vendstrehim në të, / dhe u shfaqe si një lutje e madhe dhe pohimi: / e njëjta gjë me Krishtin, Si një llambë e ndezur, / pasuroj mrekullitë e tua dhe të përlëvdojë. / Ksenofon, ati ynë, / lutju Krishtit Zot të na shpëtojë shpirtrat.
* * *