Τον πρόσκαιρο τον κόσμο τον κατάλαβες, σαν να περνούσε, / από τη νιότη σου αγάπησες τη νηστική και κοπιαστική ζωή, παντολογήτε, / δόξα στους ιεράρχες και δοξολογία στους σεβαστούς, / τον Αιώνιο Τα λόγια του ζηλωτού ευαγγελιστή, / των ορφανών και των χωρίς καταφύγιο και καταφύγιο. / Με τον ίδιο τρόπο, παραμένοντας στις προσευχές, αγωνίστηκες να δώσεις στον Χριστό γάμο / και, ζητώντας αυτό, στεφάνι ασβέστη με όλους τους αγίους που κέρδισες, / Πάτερ ημών, άγιε Μελέτιο, // προσευχήσου στον Χριστό Θεό να σώσει τις ψυχές μας.
* * *