а҃. Вскꙋ́ю шата́шасѧ ꙗ҆зы́цы, и҆ лю́дїе поꙋчи́шасѧ тщє́тнымъ;
а҃. Gdzież zmartwiają poganie, i whereś myślą narody rzeczy niecenne?
в҃. Предста́ша ца́рїе зе́мстїи, и҆ кнѧ̑зи собра́шасѧ вкꙋ́пѣ на гдⷭ҇а и҆ на хрⷭ҇та̀ є҆гѡ̀.
в҃. Schodzą się królowie ziemscy, a książęta radzą społem przeciwko Panu, i przeciw pomazańcowi jego, mówiąc:
г҃. Расто́рггемъ ѹ҆́зы и҆́хъ и҆ ѿве́ржемъ ѿ на́съ и҆́го и҆́хъ.
д҃. Живы́й на нб҃сѣ́хъ посмѣе́тсѧ и҆̀мъ, и҆ гдⷭ҇ь порꙋга́етсѧ и҆̀мъ.
д҃. Ale ten, który mieszka w niebie, śmieje się; Pan szydzi z nich.
є҃. Тогда̀ возглаго́летъ къ ни̑мъ гнѣ́вомъ свои́мъ и҆ ꙗ҆́ростїю свое́ю смѧте́тъ ѧ҆̀:
є҃. Tedy będzie mówił do nich w popędliwości swojej, a w gniewie swoim przestraszy ich,
ѕ҃. А҆́зъ же поста́вленъ є҆́смь цр҃ь ѿ негѡ̀ над̾ сїѡ́номъ, горо́ю ст҃о́ю є҆гѡ̀,
ѕ҃. Mówiąc: Jamci postanowił króla mojego nad Syonem, górą świętą moją.
з҃. Возвѣща́ѧй повелѣ́нїе гдⷭ҇не. Гдⷭ҇ь речѐ ко мнѣ̀: сн҃ъ мо́й є҆сѝ ты̀, а҆́зъ дне́сь роди́хъ тѧ̀:
з҃. Opowiem ten dekret: Pan rzekł do mnie: Syn mój jesteś ty, Jam ciebie dziś spłodził.
и҃. Просѝ ѿ менѐ, и҆ да́мъ тѝ ꙗ҆зы́ки достоѧ́нїе твоѐ, и҆ ѡ҆держа́нїе твоѐ концы̀ землѝ:
и҃. Żądaj odemnie, a dam ci narody dziedzictwo twoje; a osiadłość twoję, granice ziemi.
ѳ҃. Ѹ҆пасе́ши ѧ҆̀ жезло́мъ желѣ́знымъ, ꙗ҆́кѡ сосꙋ́ды скꙋдє́льничи сокрꙋши́ши ѧ҆̀.
ѳ҃. Potrzesz ich laską żelazną, a jako naczynie zduńskie pokruszysz ich.
‹. И҆ ны́нѣ, ца́рїе, разꙋмѣ́йте, накажи́тесѧ всѝ сꙋдѧ́щїи землѝ.
‹. Terazże tedy zrozumiejcie, królowie, nauczcie się sędziowie ziemi!
а҃і. Рабо́тайте гдⷭ҇еви со стра́хомъ, и҆ ра́дꙋйтесѧ є҆мꙋ̀ со тре́петомъ.
а҃і. Służcie Panu w bojaźni, a rozradujcie się ze drżeniem.
в҃і. Прїими́те наказа́нїе, да не когда̀ прогнѣ́ваетсѧ гдⷭ҇ь, и҆ поги́бнете ѿ пꙋтѝ првⷣнагѡ, є҆гда̀ возгори́тсѧ вско́рѣ ꙗ҆́рость є҆гѡ̀: бл҃же́ни всѝ надѣ́ющїисѧ на́нь.
в҃і. Pocałujcie syna, by się snać nie rozgniewał, i zginęlibyście w drodze, gdyby się najmniej zapaliła popędliwość jego. Błogosławieni wszyscy, którzy w nim ufają.
҆҆ а҃. Ѱало́мъ дв҃дꙋ, внегда̀ ѿбѣга́ше ѿ лица̀ а҆вессалѡ́ма сы́на своегѡ̀, г҃.
в҃. Гдⷭ҇и, что́ сѧ ѹ҆мно́жиша стꙋжа́ющїи мѝ; мно́зи востаю́тъ на мѧ̀,
в҃. Psalm Davida, gdy uciekał od Abeszaloma, syna swego.
г҃. Мно́зи глаго́лютъ дꙋшѝ мое́й: нѣ́сть сп҃се́нїѧ є҆мꙋ̀ въ бз҃ѣ є҆гѡ̀.
г҃. Wiele ich mówią o duszy mojej: Niemać ten ratunku od Boga. Sela.
д҃. Ты́ же, гдⷭ҇и, застꙋ́пникъ мо́й є҆сѝ, сла́ва моѧ̀, и҆ возносѧ́й главꙋ̀ мою̀.
д҃. Ale ty, Panie! jesteś tarczą moją, chwałą moją, i wywyższającym głowę moję.
є҃. Гла́сомъ мои́мъ ко гдⷭ҇ꙋ воззва́хъ, и҆ ѹ҆слы́ша мѧ̀ ѿ горы̀ ст҃ы́ѧ своеѧ̀.
є҃. Głosem swym wołałem do Pana, a wysłuchał mię z góry świętej swojej. Sela.
ѕ҃. А҆́зъ ѹ҆снꙋ́хъ, и҆ спа́хъ, воста́хъ, ꙗ҆́кѡ гдⷭ҇ь застꙋ́питъ мѧ̀.
ѕ҃. Jam się układł, i zasnąłem, a ocuciłem się; bo mię Pan podpierał.
з҃. Не ѹ҆бою́сѧ ѿ тє́мъ люде́й, ѡ҆́крестъ напа́дающихъ на мѧ̀.
з҃. Nie ulęknę się wielu tysięcy ludu, którzy się na mię zewsząd zasadzili.
и҃. Воскрⷭ҇нѝ, гдⷭ҇и, сп҃си́ мѧ, бж҃е мо́й: ꙗ҆́кѡ ты̀ порази́лъ є҆сѝ всѧ̑ враждꙋ́ющыѧ мѝ всꙋ́е, зꙋ́бы грѣ́шникѡвъ сокрꙋши́лъ є҆сѝ.
и҃. Powstań, Panie! wybaw mię, Boże mój! albowiemeś ty uderzył w lice wszystkich nieprzyjaciół moich, z zęby niezbożników pokruszyłeś. Od Panać jest wybawienie, a nad ludem twoim błogosławieństwo twoje. Sela.
ѳ҃. Гдⷭ҇не є҆́сть сп҃се́нїе, и҆ на лю́дехъ твои́хъ бл҃гослове́нїе твоѐ.
Chwała: