Që në rini, o Perëndi i urtë, u vendose në shkretëtirë me dëshirë shpirtërore,/ dëshiroje Krishtin e vetëm, duke ndjekur me zell gjurmët e tua,/ dhe engjëjt, duke të parë, u mahnitën,/ Si u mundove me mish drejt dredhive të padukshme, o i urtë,/ i pushtove ushtritë e pasioneve/ dhe u shfaqe në tokë. Aleksandra,/ lutju Krishtit Zot, // na shpëtoftë shpirtrat.
* * *