Duke ikur, si Davidi, bota dhe gjithçka që ishte në të, si dija e llogaritur dhe, duke banuar në një vend të heshtur,/ ti, Ati ynë Nil, u mbushe me gëzim shpirtëror dhe, duke denjuar t'i shërbesh të vetmit Zot,/ lulëzove si feniks, dhe si një hardhi frytdhënëse, kështu u shumuam mirënjohja me shkretëtirën./ lavdi Atij që të forcoi në veprën e të jetuarit në shkretëtirë;/ lavdi Atij që të zgjodhi në Rusi si vetmitar dhe qiramarrës;// lavdi lutjeve të tua dhe Atij që na shpëton.
* * *