Έχοντας φύγει, όπως ο Δαβίδ, ο κόσμος, και ό,τι ήταν μέσα σε αυτόν, όπως η γνώση, που καταλογίστηκε, και, κατοικώντας σε ένα σιωπηλό μέρος, / εσύ, Πατέρα μας Νείλε, γέμισες πνευματική χαρά,/ και, γοητεύοντας να υπηρετήσεις τον μοναδικό Θεό, / άνθισες σαν φοίνικας / και σαν καρποφόρο κλήμα άνθισες / έτσι η ευγνωμοσύνη ερημώσαμε. δόξα σ' Αυτόν που σε ενίσχυσε στον άθλο της ζωής στην έρημο·/ δόξα σ' Αυτόν που σε διάλεξε στη Ρωσία για ερημίτη και ναυλωτή·// δόξα στις προσευχές σου και σε Αυτόν που μας Σωτήρ.
* * *