¹ Paul, an apostle, (not of men, neither by man, but by Jesus Christ, and God the Father, who raised him from the dead;)

² And all the brethren which are with me, unto the churches of Galatia:

³ Grace be to you and peace from God the Father, and from our Lord Jesus Christ,

⁴ Who gave himself for our sins, that he might deliver us from this present evil world, according to the will of God and our Father:

⁵ To whom be glory for ever and ever. Amen.

⁶ I marvel that ye are so soon removed from him that called you into the grace of Christ unto another gospel:

⁷ Which is not another; but there be some that trouble you, and would pervert the gospel of Christ.

⁸ But though we, or an angel from heaven, preach any other gospel unto you than that which we have preached unto you, let him be accursed.

⁹ As we said before, so say I now again, If any man preach any other gospel unto you than that ye have received, let him be accursed.

¹⁰ For do I now persuade men, or God? or do I seek to please men? for if I yet pleased men, I should not be the servant of Christ.

²⁰ Now the things which I write unto you, behold, before God, I lie not.

²¹ Afterwards I came into the regions of Syria and Cilicia;

²² And was unknown by face unto the churches of Judaea which were in Christ:

²³ But they had heard only, That he which persecuted us in times past now preacheth the faith which once he destroyed.

²⁴ And they glorified God in me.

¹ Then fourteen years after I went up again to Jerusalem with Barnabas, and took Titus with me also.

² And I went up by revelation, and communicated unto them that gospel which I preach among the Gentiles, but privately to them which were of reputation, lest by any means I should run, or had run, in vain.

³ But neither Titus, who was with me, being a Greek, was compelled to be circumcised:

⁴ And that because of false brethren unawares brought in, who came in privily to spy out our liberty which we have in Christ Jesus, that they might bring us into bondage:

⁵ To whom we gave place by subjection, no, not for an hour; that the truth of the gospel might continue with you.

¹ Tedy się przeprawili za morze do krainy Gadareńczyków.

² A gdy on wyszedł z łodzi, zaraz mu zabieżał z grobów człowiek mający ducha nieczystego;

³ Który miał mieszkanie w grobach, a nie mógł go nikt i łańcuchami związać,

⁴ Przeto że on często będąc pętami i łańcuchami związany, łańcuchy porwał, i pęta pokruszył; a nie mógł go nikt ukrócić.

⁵ A zawsze we dnie i w nocy na górach w grobach był, wołając i kamieniem się tłukąc.

⁶ Ujrzawszy tedy Jezusa z daleka, bieżał i pokłonił mu się;

⁷ A wołając głosem wielkim, rzekł: Cóż mam z tobą Jezusie, Synu Boga najwyższego? Poprzysięgam cię przez Boga, abyś mię nie trapił.

⁸ (Albowiem mu mówił: Wynijdź, duchu nieczysty! z tego człowieka.)

⁹ Tedy go pytał: Co masz za imię? A on odpowiadając, rzekł: Imię moje jest wojsko: albowiem nas jest wiele.

¹⁰ I prosił go bardzo, aby ich nie wyganiał z onej krainy.

¹¹ A była tam przy górach wielka trzoda świni, która się pasła.

¹² I prosili go oni wszyscy dyjabli, mówiąc: Puść nas w te świnie, abyśmy w nie weszli.

¹³ I pozwolił im zaraz Jezus. A wyszedłszy oni duchowie nieczyści, weszli w one świnie; i porwała się ona trzoda z przykra w morze (a było ich około dwóch tysięcy,) i potonęły w morzu.

¹⁴ A oni, którzy świnie paśli, uciekli, i oznajmili to w mieście i we wsiach; i wyszli, aby oglądali to, co się stało.

¹⁵ I przyszli do Jezusa, i ujrzeli onego, który był opętany, i siedział obleczony, będąc przy dobrem baczeniu; onego, mówię, w którym było wojsko dyjabłów; i bali się.

¹⁶ A ci, którzy to widzieli, opowiedzieli im, co się działo z onym opętanym, i o świniach.

¹⁷ Tedy go poczęli prosić, aby odszedł z granic ich.

¹⁸ A gdy wstąpił w łódź, prosił go on, co był opętanym, aby był przy nim.

¹⁹ Lecz mu Jezus nie dopuścił, ale mu rzekł: Idź do domu swego, do swoich, a oznajmij im, jakoć wielkie rzeczy Pan uczynił, a jako się nad tobą zmiłował.

²⁰ Tedy odszedł, i począł opowiadać w dziesięciu miastach, jako mu wielkie rzeczy uczynił Jezus; i dziwowali się wszyscy.

¹ A pierwszego dnia po sabacie bardzo rano przyszły do grobu, niosąc rzeczy wonne, które były nagotowały i niektóre inne z niemi;

² I znalazły kamień odwalony od grobu.

³ A wszedłszy w grób, nie znalazły ciała Pana Jezusowego.

⁴ I stało się, gdy się dlatego zatrwożyły, że oto dwaj mężowie stanęli przy nich w szatach świetnych.

⁵ A gdy się one bały i schyliły twarz swoję ku ziemi, rzekli do nich: Cóż szukacie żyjącego między umarłymi?

⁶ Nie maszci go tu, ale wstał: wspomnijcie, jako wam powiadał, gdy jeszcze był w Galilei,

⁷ Mówiąc: Iż Syn człowieczy musi być wydany w ręce ludzi grzesznych, i być ukrzyżowany, a trzeciego dnia zmartwychwstać.

⁸ I wspomniały na słowa jego.

⁹ A wróciwszy się od grobu, oznajmiły to wszystko onym jedenastu i innym wszystkim.

¹⁰ A była Maryja Magdalena i Joanna, i Maryja, matka Jakóbowa, i inne z niemi, które to powiadały Apostołom.

¹¹ Ale się im zdały jako plotki słowa ich, i nie wierzyli im.

¹² Tedy Piotr wstawszy, bieżał do grobu, a nachyliwszy się, ujrzał same tylko prześcieradła leżące, i odszedł, dziwując się sam u siebie temu, co się stało.

¹³ A oto dwaj z nich tegoż dnia szli do miasteczka, które było na sześćdziesiąt stajan od Jeruzalemu, które zwano Emaus.

¹⁴ A ci rozmawiali z sobą o tem wszystkiem, co się było stało.

¹⁵ I stało się, gdy oni rozmawiali i wespół się pytali, że i Jezus przybliżywszy się, szedł z nimi.

¹⁶ Ale oczy ich były zatrzymane, aby go nie poznali.

¹⁷ I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy, które macie między sobą idąc, a jesteście smutni?

¹⁸ A odpowiadając mu jeden, któremu było imię Kleofas, rzekł mu: Tyś sam przychodniem w Jeruzalemie, a nie wiesz, co się w niem w tych dniach stało?

¹⁹ I rzekł im: Cóż? A oni mu rzekli: O Jezusie Nazareńskim, który był mąż prorok, mocny w uczynku i w mowie przed Bogiem i wszystkim ludem;

²⁰ A jako go wydali przedniejsi kapłani i przełożeni nasi, aby był skazany na śmierć; i ukrzyżowali go.

²¹ A myśmy się spodziewali, iż on miał odkupić Izraela; ale teraz temu wszystkiemu dziś jest trzeci dzień, jako się to stało.

²² Lecz i niewiasty niektóre z naszych przestraszyły nas, które raniuczko były u grobu;

²³ A nie znalazłszy ciała jego, przyszły powiadając, iż widzenie Anielskie widziały, którzy powiadają, iż on żyje.

²⁴ I chodzili niektórzy z naszych do grobu, i tak znaleźli, jako i niewiasty powiadały; ale samego nie widzieli.

²⁵ Tedy on rzekł do nich: O głupi, a leniwego serca ku wierzeniu temu wszystkiemu, co powiedzieli prorocy!

²⁶ Azaż nie musiał Chrystus tego cierpieć i wnijść do chwały swojej?

²⁷ A począwszy od Mojżesza i od wszystkich proroków, wykładał im wszystkie one Pisma, które o nim napisane były.

²⁸ I przybliżył się ku miasteczku, do którego szli, a on pokazywał, jakoby miał dalej iść.

²⁹ Ale go oni przymusili, mówiąc: Zostań z nami, boć się ma ku wieczorowi, i już się dzień nachylił. I wszedł, aby został z nimi.

³⁰ I stało się, gdy on siedział z nimi za stołem, wziąwszy chleb, błogosławił, a łamiąc podawał im.

³¹ I otworzyły się oczy ich, i poznali go; ale on zniknął z oczu ich.

³² I mówili między sobą: Izali serce nasze nie pałało w nas, gdy z nami w drodze mówił, i gdy nam Pisma otwierał?

³³ A wstawszy onejże godziny, wrócili się do Jeruzalemu, i znaleźli zgromadzonych onych jedenaście, i tych, którzy z nimi byli,

³⁴ Powiadających: Iż wstał Pan prawdziwie, i ukazał się Szymonowi.

³⁵ A oni też powiedzieli, co się stało w drodze, i jako go poznali w łamaniu chleba.

³⁶ A gdy oni to mówili, stanął sam Jezus w pośrodku nich, i rzekł im: Pokój wam!

³⁷ A oni przelęknąwszy się i przestraszeni będąc, mniemali, iż ducha widzieli.

³⁸ I rzekł im: Czemuście się zatrwożyli, i czemu myśli wstępują do serc waszych?

³⁹ Oglądajcie ręce moje i nogi moje, żemci ja jest on; dotykajcie się mnie, a obaczcie; bo duch nie ma ciała ani kości, jako widzicie, że ja mam.

⁴⁰ A to rzekłszy, pokazał im ręce i nogi.

⁴¹ Lecz gdy oni jeszcze nie wierzyli od radości, ale się dziwowali, rzekł im: Macie tu co jeść?

⁴² A oni mu podali sztukę ryby pieczonej i plastr miodu.

⁴³ A on wziąwszy, jadł przed nimi.

⁴⁴ I rzekł do nich: Teć są słowa, którem mówił do was, będąc jeszcze z wami, iż się musi wypełnić wszystko, co napisano w zakonie Mojżeszowym i w prorokach, i w psalmach o mnie.

⁴⁵ Tedy im otworzył zmysł, żeby rozumieli Pisma.

⁴⁶ I rzekł im: Takci napisano, i tak musiał Chrystus cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

⁴⁷ I aby była kazana w imieniu jego pokuta i odpuszczenie grzechów między wszystkimi narody, począwszy od Jeruzalemu.

⁴⁸ A wy jesteście świadkami tego.

⁴⁹ A oto ja poślę na was obietnicę Ojca mego, a wy zostańcie w mieście Jeruzalemie, dokąd nie będziecie przyobleczeni mocą z wysokości.

⁵⁰ I wywiódł je precz aż do Betanii, a podniósłszy ręce swoje błogosławił im.

⁵¹ I stało się, gdy im błogosławił, rozstał się z nimi, i był niesiony w górę do nieba.

⁵² A oni pokłoniwszy mu się, wrócili się do Jeruzalemu z radością wielką.

⁵³ I byli zawsze w kościele, chwaląc i błogosławiąc Boga. Amen.