როცა ოთახში მარტო დარჩნენ, ტობია წამოდგა საწოლიდან და თქვა: ადექი, და ვილოცოთ, რომ უფალი შეგვიწყალოს.
კურთხეულ ხარ შენ, ღმერთო მამათა ჩვენთა, და კურთხეულია შენი წმიდა და დიდებული სახელი უკუნისამდე! დაგლოცოთ ზეცამ და ყველა შენმა ქმნილებამ!
შენ შექმენი ადამი და მიეცი მას ევა დამხმარედ და მისი ცოლი საყრდენი. მათგან წარმოიშვა კაცობრიობა. თქვენ თქვით: არ არის კარგი ადამიანისთვის მარტო ყოფნა; შევქმნათ მისნაირი დამხმარე.
ახლა კი, უფალო, მე ვიღებ ამ ჩემს დას არა ვნების დასაკმაყოფილებლად, არამედ ჭეშმარიტად ცოლად: მეღირსე, რომ შემიწყალე და მასთან ერთად დავბერდე!
და უთხრა მასთან: ამინ. და ორივემ მშვიდად დაიძინა იმ ღამეს“ (თვ.8:5-9).