а҃. Ѹ҆слы́ши, гдⷭ҇и, пра́вдꙋ мою̀, вонмѝ моле́нїю моемꙋ̀, внꙋшѝ моли́твꙋ мою̀ не во ѹ҆стна́хъ льсти́выхъ.
а҃. Modlitwa Dawidowa. Wysłuchaj, Panie! sprawiedliwość moję; miej wzgląd na wołanie moje; przyjmij w uszy modlitwę moję, którą czynię usty nieobłudnemi.
в҃. Ѿ лица̀ твоегѡ̀ сꙋдьба̀ моѧ̀ и҆зы́детъ: ѻ҆́чи моѝ да ви́дита правоты̑.
в҃. Od obliczności twojej sąd mój niech wynijdzie; oczy twoje niech patrzą na uprzejmość.
г҃. И҆скꙋси́лъ є҆сѝ се́рдце моѐ, посѣти́лъ є҆сѝ но́щїю: и҆скꙋси́лъ мѧ̀ є҆сѝ, и҆ не ѡ҆брѣ́тесѧ во мнѣ̀ непра́вда.
г҃. Doświadczyłeś serca mego, nawiedziłeś je w nocy; doświadczyłeś mię ogniem, aleś nic nie znalazł; myśli moje nie uprzedzają ust moich.
д҃. Ꙗ҆́кѡ да не возглаго́лютъ ѹ҆ста̀ моѧ̑ дѣ́лъ человѣ́ческихъ, за словеса̀ ѹ҆сте́нъ твои́хъ а҆́зъ сохрани́хъ пꙋти̑ же́стѡки.
д҃. Co się tknie spraw ludzkich według słowa ust twoich, chroniłem się drogi okrutnika.
є҃. Совершѝ стѡпы̀ моѧ̑ во стезѧ́хъ твои́хъ, да не подви́жꙋтсѧ стѡпы̀ моѧ̑.
є҃. Zatrzymuj kroki moje na drogach twych, aby się nie chwiały nogi moje.
ѕ҃. А҆́зъ воззва́хъ, ꙗ҆́кѡ ѹ҆слы́шалъ мѧ̀ є҆сѝ, бж҃е: приклонѝ ѹ҆́хо твоѐ мнѣ̀ и҆ ѹ҆слы́ши глаго́лы моѧ̑.
ѕ҃. Ja cię wzywam, bo mię wysłuchiwasz, Boże! Nakłoń ucha twego ku mnie, wysłuchaj słowa moje.
з҃. Ѹ҆дивѝ млⷭ҇ти твоѧ̑, сп҃са́ѧй ѹ҆пова́ющыѧ на тѧ̀ ѿ проти́вѧщихсѧ десни́цѣ твое́й:
з҃. Okaż miłosierdzie twoje, ty, który ochraniasz ufających w tobie od tych, którzy powstawają przeciwko prawicy twojej.
и҃. Сохрани́ мѧ, гдⷭ҇и, ꙗ҆́кѡ зѣ́ницꙋ ѻ҆́ка: въ кро́вѣ крилꙋ̑ твоє́ю покры́еши мѧ̀
и҃. Strzeż mię jako źrenicy oka; pod cieniem skrzydeł twoich ukryj mię.
ѳ҃. Ѿ лица̀ нечести́выхъ ѡ҆стра́стшихъ мѧ̀: вразѝ моѝ дꙋ́шꙋ мою̀ ѡ҆держа́ша
ѳ҃. Przed twarzą niepobożnych, którzy mię niszczą, przed nieprzyjaciółmi duszy mojej, którzy mię ogarnęli.
‹. Тꙋ́къ сво́й затвори́ша, ѹ҆ста̀ и҆́хъ глаго́лаша горды́ню.
‹. Tukiem swoim okryli się; hardzie mówią usty swemi.
а҃і. И҆згонѧ́щїи мѧ̀ ны́нѣ ѡ҆быдо́ша мѧ̀, ѻ҆́чи своѝ возложи́ша ѹ҆клони́ти на зе́млю.
а҃і. Gdziekolwiek idziemy, obtoczyli nas; oczy swe nasadzili, aby nas potrącili ku ziemi.
в҃і. Ѡ҆б̾ѧ́ша мѧ̀ ꙗ҆́кѡ ле́въ гото́въ на ло́въ и҆ ꙗ҆́кѡ скѵ́менъ ѡ҆бита́ѧй въ та́йныхъ.
в҃і. Każdy z nich podobien jest lwowi pragnącemu łupu, i lwięciu siedzącemu w jamie.
г҃і. Воскрⷭ҇нѝ, гдⷭ҇и, предварѝ ѧ҆̀ и҆ запнѝ и҆̀мъ: и҆зба́ви дꙋ́шꙋ мою̀ ѿ нечести́вагѡ, ѻ҆рꙋ́жїе твоѐ
г҃і. Powstańże, Panie! uprzedź twarz jego, potrąć go, wyrwij duszę moję od niezbożnego mieczem twoim.
д҃і. Ѿ вра̑гъ рꙋкѝ твоеѧ̀, гдⷭ҇и, ѿ ма́лыхъ ѿ землѝ: раздѣлѝ ѧ҆̀ въ животѣ̀ и҆́хъ, и҆ сокрове́нныхъ твои́хъ и҆спо́лнисѧ чре́во и҆́хъ: насы́тишасѧ сынѡ́въ, и҆ ѡ҆ста́виша ѡ҆ста́нки младе́нцємъ свои̑мъ.
д҃і. Wyrwij mię od ludzi ręką twoją, o Panie! od ludzi tego świata, których dział jest w tym żywocie, a których brzuch z szpiżarni twojej napełniasz, skąd nasyceni bywają, i synowie ich, a zostawiają ostatki swoje dzieciom swoim.
є҃і. А҆́зъ же пра́вдою ꙗ҆влю́сѧ лицꙋ̀ твоемꙋ̀, насы́щꙋсѧ, внегда̀ ꙗ҆ви́тимисѧ сла́вѣ твое́й.
є҃і. Ale ja w sprawiedliwości oglądam oblicze twoje; gdy się ocucę, nasycony będę obrazem obliczności twojej.
Chwała: