როგორც ირემი, რომელიც ნაკადულებს ეფერება, როგორც მშობელი, რომელიც შვილის დაღუპვას გლოვობს, სუნთქვაშეკრული ვრჩები. მწუხარება მიპყრობს და ჩემი ცრემლები დღე და ღამე ჩემი საჭმელია. მიუხედავად იმისა, რომ პანიკის ყველა ტალღამ დამიარა, შენ რჩები ჩემი სახის დამხმარე, ღმერთო, და ჩემი სიმღერა შენდა ღამით რჩება:
ალილუია!