Niewiasty niosące mirrę w głęboki poranek ukazały się przy grobie Dawcy Życia, spotkały Anioła siedzącego na kamieniu i nauczając im, rzekły do niej: Dlaczego szukasz Żyjącego wśród umarłych? Dlaczego płaczesz w mszyce? Idąc, głoś jako Jego uczeń.
Radujmy się i weselmy ten dzień, który Pan uczynił.
Nadeszła do nas Czerwona Wielkanoc, Wielkanoc, Wielkanoc Pańska, Święta Wielkanocna. Wielkanoc! Obejmijmy się radością. O Wielkanoc, wybawienie od smutku! bo dziś od grobu, gdy Chrystus zmartwychwstał z pałacu, napełnijcie kobiety radością, mówiąc: Głoście jako Apostoł.
Chwała, a teraz:
Dzień Zmartwychwstania i oświeci nas triumf, i przytulimy się do siebie i powiemy: bracia! a tym, którzy nas nienawidzą, przebaczamy wszystkim przez zmartwychwstanie i w ten sposób wołamy: Chrystus powstał z martwych, śmiercią podeptał śmierć i ożywił tych, którzy są w grobowcach.