Τώρα ας χαίρεται το πλήθος των πατέρων του Άθω: ιδού, στην Παναγία του προηγούμενου τραγουδιού, τόσο υπέροχα της έψαλε ο Κοσμάς, ο θείος υμνωδός, ο Γαβριήλ ψάλλει τώρα τον προορισμό, όπως: Άξιος είναι, όπως λέει ο μοναχός, η μακαρία σου, η αδυσώπητη και πανίσχυρη Μητέρα σου. Θεός? Αυτή είναι η εντολή σας, για να ξεκινήσουν όλοι το τραγούδι σας. Και, αφού το έγραψε με το χέρι του σε μια πέτρινη πλάκα, έγινε ξαφνικά αόρατος. Ο μοναχός, θαυμαστής, έψαλε, σαν έμαθε, την Αγνή Μητέρα του Θεού, που όλη η κτίση τιμά και δοξάζει.