"18 grudnia poszłam na całonocne czuwanie. Piotr przyszedł trochę za mną i stanął przed ikoną Matki Bożej, a ja stanęłam za nim. Patrzę na niego: stoi i kłania się. Nie mógł zostać ochrzczony, bo ręce miał jeszcze złożone. Piotr podszedł do kolumny kościoła i przycisnął do niej głowę. Widzę, że dzieje się w nim jakaś zmiana. Bałam się, że upadnie, dlatego podeszłam do Piotra i zaczęłam go wspierać: on cały się trząsłem. Musiałem tak długo wytrzymać. Pomyślałem sobie: „Znowu spotka go jakaś kara Boża!”. Piotr wzdrygnął się mocno i wycofał na swoje poprzednie miejsce. Skupił wzrok na odsłoniętej ikonie i patrzył na nią długo. Potem nagle odwrócił się i opuścił kościół. Natychmiast poszłam za nim. Piotr wszedł do swojego pokoju i położył się na łóżku. Wkrótce zasnął z twarzą do góry; Tak minęło dziesięć minut. Nagle podniósł obie ręce na ramiona i zapiszczał głośno, jakby się czegoś bardzo przestraszył. Następnie złożył trzy palce prawej ręki, aby zrobić znak krzyża i przyłożył je do czoła; więc zasnąłem...
I wtedy ogarnęło mnie wielkie przerażenie, że nawet nie potrafię tego opisać” – relacjonuje naoczny świadek zdarzenia. „Po pewnym czasie leżenia w ten sposób,
Piotr nagle powiedział do mnie: „Paweł Nikołajewicz, daj mi pieniądze na wdzięczną modlitwę”…
„Wszyscy, którzy widzieli cudowne wydarzenia, jakie wydarzyły się nad Piotrem, byli przerażeni” – mówi wspomniany naoczny świadek. „Wszyscy byli bardzo szczęśliwi, a nawet płakali z radości” – podsumowuje swoją historię Paweł Nikołajewicz.
Klasztor jest święty w związku z tym niesamowitym wydarzeniem. O. I. Voinov doniósł Jego Eminencji w lutym 1899 r. o pokonaniu Piotra przez niemotę i paraliż. Wcześniej ks. S. zgłosił się do Jego Eminencji. Pereluba, Prawdin, z dodatkiem rękopisu własnego Piotra, w którym opisał ciężką karę, jaka go spotkała za niewiarę.
Jego Eminencja z przyjemnością poinstruował miejscowego dziekana księdza P. Wwiedenskiego, aby „sprawdził historię cudownego uzdrowienia”.
Dziekan sprawdził historię, wybierając pisemne i szczegółowe zeznania wszystkich naocznych świadków zdarzenia, w tym wiadomość o cudownym uzdrowieniu podpisaną przez samego uzdrowionego.
Niniejszy opis cudu sporządził niżej podpisany, zgodnie z poleceniem Jego Eminencji, na podstawie dokumentów pisemnych, a także informacji osobiście zebranych podczas podróży do klasztoru Rakowskiego (14-15 czerwca 1899 r.).
Arcykapłan I. Panormow